Sinds 15 januari 2012 ben ik werkzaam in uw parochie H.H. Jacobus & Johannes. Met veel mensen heb ik inmiddels persoonlijk kennis mogen maken, maar velen ken ik ook nog niet en u kent mij nog niet. Ik hoop dat er in de komende jaren voldoende gelegenheid zal zijn om u allemaal eens te ontmoeten. Mijn naam is Mw. C.A.M. Roetgerink, roepnaam Carla, en ik ben de nieuwe pastoraal werkster in uw parochie. Wanneer op 11 oktober dit jaar 50 jaar na de opening van het Tweede Vaticaans Concilie, ‘het jaar van geloof’ start, dan hoop ik 51 jaar te worden.
Ik ben moeder van zes kinderen, twee zoons en vier dochters in de leeftijd van 16 t/m 27 jaar. Het wonen en werken in Borne is nog heel nieuw, maar de eerste indrukken en ervaringen zijn positief en de ontvangst is hartelijk en welkom te noemen. En dat geeft vertrouwen en enthousiasme. Een feestelijk, warme en goedbezochte Vesperviering op 5 februari j.l markeerde deze nieuwe start onder de titel ‘Dankbaar en Gedragen’. Graag bedank ik ook iedereen, binnen en buiten Borne-Hertme, die op enigerlei wijze mij heeft gefeliciteerd middels een handdruk, een cadeau, bloemen, email en per post. Middels de voorgelezen benoemingsbrief liet Bisschop Eijk weten dat hij aan deze benoeming vanuit het profiel catechese, een hernieuwing van mijn zending heeft gegeven. Dat stemt tot vreugde en dankbaarheid.

Toen ik zes jaar geleden begon aan mijn zending als pastoraal werkster in de St. Jorisparochie te Almelo, had ik mijn taken als volgt geformuleerd: ‘Ik zie het als mijn opdracht om in liefdevolle verbondenheid met mensen, met de gaven die God mij gegeven heeft, mijn opgave te vervullen, in overgave aan Hem, die mij heeft gezien nog voor ik werd geboren (Psalm 139). Daarmee wil ik dienstbaar inhoud
geven aan een wereld waar God onder ons en in ons, kan wonen en Zijn koninkrijk nabij ervaren kan worden’. Daarin is eigenlijk niets veranderd, behalve de diepte van de ervaring daarvan. Dankbaarheid geldt dan ook de mogelijkheden om in dit werk, dat veel meer is dan een baan, te mogen groeien. De uitdaging om dit samen met u en mijn collega pastor Nowara, gestalte te geven in Borne-Hertme, en in de nabije toekomst ook samen met de Goede Herderparochie uit Hengelo, heb ik graag aangenomen. Ik weet mij daarin gedragen door veel
goede en lieve mensen om mij heen. Mensen die Gods liefde met elkaar willen delen.

Toen ik begin januari de eerste spullen naar mijn nieuwe werkkamer bracht, hing daar al één schilderij. Het hangt er nu nog en er staat op te lezen: ‘bewijs van inlijving’ juli 1952. Daaronder een beschrijving van een zestal punten, ‘welke de conferenciën bijzonder ter harte dienen te nemen’. Enkele punten die daarop te lezen staan, wil ik u niet onthouden:

1.            Nauwgezetheid in het bijwonen der zittingen en onderlinge hartelijkheid der leden

2.            Ijver in het bezoek der armen

3.            Volharding in moeilijkheden en nederigheid

 

Verder stond er een knuffeldier: één schaap alleen,  met zwarte poten. Ik weet niet of het een impliciete boodschap was, maar ik heb het met een glimlach, wel verstaan als een hoopvolle blik naar de toekomst. Ik ben blij dat ik de kans krijg om hier in Borne, samen met u, verder te groeien  in de ingeslagen persoonlijke weg in de navolging van Christus. Dat dit soms met crisis gepaard gaat, zal ieder van u uit ervaring herkennen. Het is niet meer vanzelfsprekend in deze tijd betrokken te zijn bij de kerk en nog minder om te werken in de kerk. We verdienen er geen applaus mee bij het gros van de mensen. En toch….heb ik een droom. God reikt ons de hand en deze toegestoken hand wil ik graag aannemen. We zullen elkaar daarin nodig hebben door als lokale geloofsgemeenschappen van elkaars kwaliteiten en sterke kanten intensiever gebruik te gaan maken. Catechese mag u verstaan als een mogelijkheid om ons geloof onder woorden te brengen, zoekend en tastend, ontdekken wat geloven is. Steun zoekend in de Traditie en de Schrift. Gedragen door gebed. De komende tijd zullen wij als pastoraal team, ons verder oriënteren en de parochiële situatie in kaart proberen te brengen. We zullen daarbij goed luisteren naar uw verlangens en hoop, zodat we samen kunnen bouwen aan de opbouw van de parochie.
Een parochie waarin we met elkaar getuigen durven zijn van Gods liefde in ons, en in onze wereld. Dat vraagt soms om moed en ook daarin hebben we elkaar heel hard nodig. Denkt u maar aan de  profeet Elia, wanneer hij aankomt in Sarepta, een streek die wordt geteisterd door droogte en een dodelijke hongersnood. Toch vraagt Elia er aan een weduwe om water en brood. Zij heeft voor zichzelf en haar enig kind nog net voor één keer te eten. Daarna is alles op. Ze heeft er zich al bij neergelegd dat zij en haar kind daarna zullen sterven. Elia vraagt haar datgene te geven waaraan ze tekort heeft maar waarvan ze zelf nog even kan leven. Ze weet: wanneer ze niet geeft, zullen zij en haar kind sterven. Ze weet ook: wanneer ze wel geeft, zal hetzelfde gebeuren. Toch geeft ze en ze verzoent zich met haar dood.
Ze geeft wat leven is in haar. Dat leven bestaat eruit dat ze tegen alles in blijft geloven dat ze iets te geven heeft. En het wonder van het beetje meel in de kruik en het restje olie in de fles die maar niet opraken begint, dag in dag uit (vgl. 1 Kon. 17, 8-16).

Geloven heeft alles te maken met geven, je leven geven. Dat laatste hoeven we niet te letterlijk en dramatisch uit te leggen door te denken: je moet je geven tot de dood erop volgt. Je leven geven, wil zeggen: het beste geven dat je in je hebt, datgene dus dat leven in jou is. Wanneer dat lukt om te doen in een parochie, dan komen we tot leven. Hoe dat gebeurt? Het zal op de manier gebeuren waarop het ook in het verhaal over de weduwe van Sarepta is gebeurd: God weet hoe. Ook in Borne. Daarop mogen we samen vertrouwen.